İçtihat Hukuku

1988 yılındaki “Kohll” davasında, Avrupa Adalet Divanı 1408/71 no.lu Düzenlemenin 22’nci Maddesinin, yetkili kurum tarafından izin verilen sigortalının yine yetkili kurumun hesabında ancak sağlık hizmetinin verildiği Ülkenin yasalarına uygun şekilde özellikle de ilgili sigortalının sağlık durumundan dolayı nakil gerekliliği ortaya çıktığında sigortalının ilave masraflara maruz kalmadan durumuna uygun tedavi görmesi için başka bir üye ülkeye gitmesini sağlamasına, bunun karşılığında hastalık yardımı almasına yönelik olduğuna karar vermiştir. Düzenleme yapmaya yönelik değildir ve bu nedenle ortada önceden bir yetki olsa bile tedaviyle ilgili başka bir üye ülkede yapılan masrafların Üye Ülke tarafından yetkili Ülkede yürürlükte olan tarifeler üzerinden geri ödenmesini hiç bir şekilde engellemez. Anlaşmanın 59 ve 60’ncı maddeleri, sigorta Ülkesinin ölçülerine uygun olarak, başka bir ülkede kurulmuş bir ortodontist tarafından sağlanan diş tedavi masraflarının geri ödenmesinin sigortalının sosyal sigorta kurumunun iznine tabi olduğu ulusal kuralların önüne geçer. Bu kurallar, sigortalıların başka bir Üye Ülkede kurulu sağlık hizmeti sağlayıcılarına yaklaşmalarını engeller ve kendileri ve hastaları için hizmet sağlama özgürlüğü önünde bir engel oluşturur.

Decker davasında mahkemenin belirttiği üzere, Anlaşmanın 30 ve 36. maddeleri ulusal yasalara engel teşkil etmektedir. Üye Devletlerden herhangi birindeki sosyal güvenlik kurumu; bir sigortalının düzeltici lens ihtiva eden ve başak bir üye ülkede mukim bulunan gözlükçüden alınan gözlüklerinin masrafını sabit fiyatla karşılamayı reddetmesi mümkündür, çünkü yurtdışından herhangi bir tıbbi ürün satın almak için ön izin gerekmektedir. Bu tarz kurallar malların serbest hareketinin önünde bir engel olarak görülmelidir çünkü sigortalıları böylesi ürünleri başka bir Üye Devlettense kendi ulusal devletlerinden satın almaya teşvik etmektedir ve böylelikle ithalatı dizginlemektedir.