Tamamlayıcılık

Tamamlayıcılık prensibi Avrupa Topluluğu Antlaşmasının 5inci Maddesinde yer aldığından bu yana uygulanmamaktadır. Daha 1951 yılında, Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu Madde 5 sadece şartlar gerektirdiğinde Topluluğun doğrudan etki prensibini uygulayacağını hükme bağlamıştı. Ancak tam olarak o şekilde ifade edilmemiş olduğundan, 1987 Tek Avrupa Senedi ile – çevre üzerine- Avrupa Kömür Çelik Topluluğu Madde 130’a tamamlayıcılık kriteri. İlave edilmiştir. Ancak 21 Şubat 1995 tarihli, ECR II-289 / 331 sayılı kararında, Asliye Hukuk Mahkemesi; AB Antlaşması yürürlüğe girmeden önce, Topluluğun yasallığının test edilmesi karşısında tamamlayıcılık prensibinin genel bir kanun prensibi olmadığını ileri sürdü.

Tamamlayıcılık prensibi 2 karşı/muhalif amacı izler. Bir taraftan bir Üye Devletin tek başına çözemediği bir sorun karşısında Topluluğun harekete geçmesini sağlar, diğer taraftan ise Topluluk tarafından daha etkin bir şekilde kapsam dâhiline alınmayan alanlarda Üye Devletin otoritesini koruma yollarını arar. Bu prensibin Avrupa Antlaşmalarına dahil edilmesinin amacı Topluluk bünyesinde karar alma mekanizmasını vatandaşa mümkün olduğunca yakın hale getirebilmektedir.

Tamamlayıcılık Prensibinin genel amacı merkezi bir otorite bakımından yüksek bir organ ya da yerel bir otorite ile ilişkili daha düşük seviyedeki bir otorite için bir bağımsızlık seviyesi garanti edebilmektir. Bu itibarla çeşitli yetki seviyelerinde güçlerin paylaşılması -federal devletler için kurumsal bir temel oluşturan bir prensip – söz konusudur. Topluluk bünyesinde uygulandığında, prensibin anlamı; kendilerini daha etkin bir şekilde yönetebildikleri alanlarda Üye Devletler sorumlu olmaya devam edeceklerdir. Tamamlayıcılık prensibinin alanına 2 bakış açısından bakılabilir. Topluluğa Antlaşmaların sorumluluk verdiği alanlarda- Üye Devletler ile paylaşılan- tamamlayıcılık prensibi bu sorumluluğun ölçülmesinde bir kıstas teşkil eder ( yetkilerin kullanılmasını sınırlamak suretiyle) Ve Antlaşmanın Topluluğa sorumluluk atfetmediği alanlarda ise, tamamlayıcılık prensibi ilave bir yeterlilik yaratmaz. ( yetkilerin tahsis edilmemesi)