Dolaylı Etki

Dolaylı etki Ulusal Mahkemeleri ulusal mevzuatı bir direktifin amaçları doğrultusunda yorumlamaları için şimdiye kadar mümkün olduğunca zorlayan bir AT Hukuku prensibi idi. AB de; bir “direktif” ulusal hükümet tarafından her üye devlette uygulanmasına gerek olan bir yasama düzenidir. Üye Devletler kendi kanunlarını kendileri hazırlama özgürlüğüne sahip iken, yasanın da orijinal direktiflerin amaçları ile bağdaşması gerekir. Netice itibariyle, uygulama Üye Devletler arasında farklılıklar gösterir. Bu bir “Yönetmeliğe” tezat teşkil etmekte olup, her Üye Devlet için doğrudan yürürlükte olan bir kanundur. Bu kavram Avrupa Adalet Divanının 148/78 Pubblico Ministero v. Ratti ([1979] ECR 1629) kararında tanımlandı, davadaki sanık Ratti, bir ürün paketlemesi konusunda bir AET direktifini yerine getirmek için İtalyan yasasını ihlal etmişti. Mahkeme, o dönemde İtalyan hükümetinin söz konusu direktifi uygulamadığı gerekçesiyle, direktif konusu işlemi ifa ettiği için Rati’yi yargılayamayacağına karar verdi.

Bireyler bir AB direktifini uygulamadığı için devleti dava etme hakkına sahiptir. Ancak diğer bireyleri dava etmek için uygulanmış direktifleri kullanamazlar ; - yatay doğrudan etkisi olmayan direktifler. ”Devlet “ terimi genellikle devlet kontrolü altındaki herhangi bir kuruluşu ifade etmek için kullanılır. Dava: C-188/89 Foster v. British Gas ([1990] ECR I-3133). Adalet Divanı kamu şirketlerinin devletin bir parçası olduğunu ileri sürmüş ancak Üye Devletlerin Mahkemelerine bir kamu şirketini nelerin oluşturduğunu belirleme yetkisi tanımıştır. (veya diğer “devlet” kuruluşu kategorisinde). Belediyeler de dahil idari otoriteler ulusal yasalarla çelişen dahili direktifleri uygulamak mecburiyetindedirler.( bakınız: Dava 103/88 Fratelli Costanzo v. Milano, [1989] ECR 1839).