Topluluk Mevzuatı

Avrupa kurumsal ve normatif entegrasyonunun temelini teşkil eden Topluluk hukuku acquis communautaire/ Topluluk Müktesebatıdır I ve şunları içerir: 1)Topluluk ve AB Temel Antlaşmaları, prensipler ve amaçlar 2) Bu Antlaşmalar ve Avrupa Adalet Divanı içtihat hukuku uyarınca kabul edilmiş kanuni normlar 3) AB kararları 4) Ortak dış ve güvenlik politikası kapsamında kabul edilen hukuki fiiller.5) Yargı ve dahili konulardaki ortak pozisyon ile ilgili olarak AB Üye Devletlerin kabul ettiği dokümanlar; 6) AB tarafından imzalanan uluslararası konvansiyonlar, ve 7) AB Üye Devletler arasındaki AB faaliyetlerine ilişkin anlaşmalar

Hiç bir hukuki fiil Avrupa Hukukunu oluşturan yasal irade/kararnamelerin neler olduğunu ifade etmez. Kanuni iradenin hiyerarşisinden bahsetmek zordur zira Avrupa hukuku uluslararası ve federal devlet kanunlarının özelliklerini içerir. Avrupa Hukuku şu şekilde gruplara ayrılır:1) Birincil hukuk; 2) AB uluslararası anlaşmalar 3)İkincil Hukuk 4) İçtihat hukuku; 5) İnsan hakları; 6) Genel kanuni prensipler 7) Özel kanuni prensipler.

AB Hukukun 3 kaynağı vardır: Birincil Hukuk, İkincil Hukuk ve Tamamlayıcı Hukuk. Birincil Hukukun ana kaynakları Toplulukları ve AB ‘ni kuran Antlaşmalardır. İkincil Hukuk kaynakları Antlaşmalara dayanan kanuni enstrümanlar olup tek taraflı İkincil hukuk konvansiyonlar ve anlaşmaları kapsar.
Tamamlayıcı kaynaklar ise Antlaşmalar tarafından temin edilmeyen hukuk öğeleridir. Adalet Divanının içtihat hukukunun yanında, bu kategori uluslararası hukuk ve genel kanuni prensipleri içerir.

Birincil Hukukun ana kaynakları Toplulukları ve AB ‘ni kuran Antlaşmalardır. Bunlar kurumların uygulamakta olduğu muhtelif Birlik ve Topluluk politikaları esasına dayanan formel ve maddi kurallar içerir. Formel kurallar Birlik ve Üye Devletler arasında güçlerin bölünmesini ayarlar ve kurumlara yetkiler verir. Maddi kurallar ise politikaların kapsamını ve her politik alan dâhilindeki kurumların faaliyetlerini tanımlar. Birincil Hukuk şu prensipleri kapsar: 1) Avrupa Topluluklarını ve AB ‘ni kuran, “ Kurucu” anlaşmalar; 2) Avrupa Toplulukları ve AB’ nin ana değişiklik anlaşmaları; 3) Antlaşmaların ekini teşkil eden Protokoller, örneğin Schengen kurallarını entegre eden Amsterdam Antlaşması Eki 2 Nolu Protokol; 4) Belirli sektörlerdeki kurucu anlaşmalarda değişiklik yapan ilave antlaşmalar; 5) Avrupa Toplulukları ve Birliğe katılım antlaşmaları.

İkincil Hukuk tek taraflı kanun ve anlaşmaları kapsar. Tek taraflı kanunlar/fiiller iki kategoriye ayrılır: 1) AB ‘ni kuran Antlaşmanın 249uncu maddesinde sıralananlar: tüzükler, direktifler, kararlar, görüşler ve tavsiyeler; 2) AB’ ni kuran Antlaşmanın 249uncu maddesinde yer almayanlar; örnek dışı kanunlar/fiil - tebliğler ve tavsiyeler, ve beyaz ve yeşil kağıtlar. Anlaşmalar şunları kapsar: 1) Topluluk ya da Birlik ile organizasyon dışı bir ülke ya da kuruluş tarafından imzalanan uluslararası anlaşmalar ; 2) Üye Devletlerarası anlaşmalar; ve ) Kurumlar arası anlaşmalar – AB kurumları arasındaki anlaşmalar

Adalet Divanının içtihat hukukunun yanında, tamamlayıcı hukuk ; uluslararası hukuk ve genel hukuk prensiplerini kapsar. Mahkemelere Birincil ve/veya ikincil Hukuktan arda kalan boşlukları doldurmasını sağlar. Uluslararası Hukuk, Adalet Divanı kendi içtihat hukukunu yaratırken bir ilham kaynağı oluşturur. Mahkeme yazılı hukuk, örf ve adetleri uygular. Örneğin, AB tarafından imzalanmış dış anlaşmaları geçerli kılmak için, Mahkeme, uluslararası tüzel kişiliğinden kaynaklanan anlaşma yapma yetkisine ilişkin uluslararası hukuk kurallarına dayanır (üye olmayan ülke ve kurumlarla birlikte anlaşmalara uluslararası giriş kapasitesi ). Hukukun genel prensipleri Adalet Divanının içtihat hukuku vasıtasıyla geliştirilmiş yazılı olmayan hukuk kaynaklarıdır. Bu şekilde, -örneğin AB ‘nin sözleşme dışı yükümlülükleriyle ilgili- Mahkemelerin anlaşmaların kapsamadığı farklı alanlarda kuralları uygulayabilmesi sağlanmıştır.